Παλεύω για να προσδιορίσω τελικά αυτό το blog. Θα μπορούσε να είναι ένα ιστολόγιο πολιτικής και ιστορίας ή θα μπορούσε καλύτερα να είναι μία φωνή, νεανική, διαφορετική από τις άλλες που εκφράζει τελικά ένα (μικρό) ποσοστό των φρέσκων προσώπων σε αυτή τη χώρα. Η πολιτική είναι η πραγματική μου αγάπη και δε μιλώ για την πολιτική με την έννοια που της έχουμε αποδώσει σήμερα. Είμαι κατά των κομματικών παρατάξεων και κατά των ιδεολογιών. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι δυνατόν να αφήνουμε ιδεολογίες (π.χ. κομμουνισμός ή φασισμός) να επηρεάζουν τις πολιτικές μας πράξεις. 

Η ιδεολογία είναι κάτι πολύ προσωπικό. Το πρόβλημα είναι πως - κυρίως στην Ελλάδα - υπάρχει έντονος φανατισμός και υπάρχουν κλειστά μυαλά. Το ότι διαβάζεις ένα βιβλίο του Bakunin δε σημαίνει πως είσαι αναρχικός. Το ότι συμπαθείς την Μαρξιστική θεωρία δε σημαίνει πως στη ζωή υπάρχει μόνο ο κομμουνισμός και τίποτα άλλο. Πιστεύω πως η ιδεολογία παίζει βασικό ρόλο στην αποτυχία πολλών αριστερών κομμάτων να ανέβουν στην κυβέρνηση ή να κερδίσουν ένα μεγάλο ποσοστό στις εκλογές. Από πότε πολιτική = ιδεολογία; 

Η ιδεολογία στην πολιτική αποτελεί μεγάλο εμπόδιο, κατά τη γνώμη μου. Δεν αφήνει τους πολιτικούς ηγέτες να δουν ποια είναι η σωστή επιλογή για να αντιμετωπίσουν μία οποιαδήποτε κατάσταση. Για παράδειγμα, στα οικονομικά υπάρχουν δύο βασικές σχολές. Οι Κeynesιανοί και οι Μονεταριστές. Οι μεν θεωρούνται λίγο πιο αριστεροί και οι άλλοι λίγο πιο καπιταλιστές. Για να αντιμετωπισθεί ο πληθωρισμός οι μεν προτείνουν μείωση των φόρων και οι δε μείωση των μισθών. Το θέμα είναι ποια απ' τις δύο αυτές προτάσεις θα είχε το σωστότερο αποτέλεσμα φυσικά. Όμως σε ένα αριστερό κράτος δε θα μπορούσαν να μειωθούν οι μισθοί κι έτσι η χώρα θα βυθιζόταν περισσότερο στην κρίση της. 

Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι η ιδεολογία. Τα μεγαλύτερο κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) δεν προβάλλουν ιδιαίτερα την ιδεολογία τους. Βέβαια τα κομμουνιστικά κόμματα - όλως παραδόξως - είναι και τα πιο εθνικιστικά. Αντί να μιλάνε για τους εργάτες όλου του κόσμου (όπως όλα τα κομμουνιστικά κόμματα απ' την αρχή της ιστορίας) μιλάνε για τους εργάτες της Ελλάδας μόνο (σαν το Stalin). Το πρόβλημα είναι τελικά πως η Ελλάδα είναι πολύ περισσότερο 'αριστερή' από χώρες του εξωτερικού. Η πολιτική είναι ιδιαίτερα φιλική προς τους εργάτες. Ο κόσμος είναι πολύ ελεύθερος στην Ελλάδα. Γι αυτό και πεινάει. 

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν κοιτάει η κυβέρνηση λίγο τις πλούσιες χώρες του εξωτερικού. Οι λαμπρές επιτυχίες των Ελλήνων έχουν εκλείψει εδώ και 3000 χρόνια. Τελείωσαν τα χρόνια της δόξας. Πώς αντιμετωπίζουμε τη χώρα μας με τέτοια υπεροψία και τέτοια συμπλέγματα ανωτερότητας και κατωτερότητας ταυτόχρονα; Έχουμε μία πανέμορφη χώρα και την έχουμε χιλιοκαταστρέψει. Κι όλα αυτά γιατί η κυβέρνηση φοβάται (δεν τολμώ να πιστέψω πως δεν ξέρει) να πάρει τις σωστές αποφάσεις γιατί οι Έλληνες δε θα την ξαναεκλέξουν. Οι σωστές αποφάσεις θέλουν χρόνο για να φέρουν αποτέλεσμα και ο Έλληνας παραείναι κακομαθημένος για να περιμένει. Μετά την Αμερική είμαστε νομίζω βασικό παράδειγμα short-run πολιτικής. Τώρα να χουμε φαγητό κι ας υποφέρουμε αύριο. Δεν πάει έτσι όμως μπροστά η χώρα. 

Με τις φτωχές (μέχρι στιγμής) γνώσεις μου και την όποια κρίση μπορεί να διαθέτει ένα παιδί να ποιες είναι οι βασικές αποφάσεις που πρέπει να λειφθούν ώστε να σωθεί μακροπρόθεσμα αυτή η χώρα. Καταρχάς πρέπει να καταργηθεί η τεράστια αποζημίωση. Πρέπει να γίνει πιο εύκολη η απόλυση. Ο κόσμος πηγαίνει στις δουλειές του και βαριέται. Είναι ΥΠΕΡ-ασφαλισμένος. Σε άλλες πλούσιες χώρες τρέμεις μήπως σε απολύσουν. Κι εδώ με την ανεργία είναι μεγάλο πρόβλημα, δε λέω, αλλά τρελός είναι ο εργοδότης που θα απολύσει κάποιον τη σήμερον ημέρα. Πού θα βρει λεφτά για την αποζημίωση; Δεν το συζητάμε για περικοπές, αν συμβεί κάτι τέτοιο όλη η επιχείρηση θα μπει μέσα. Αν λοιπόν γίνει πιο εύκολη η απόλυση ίσως να έχει ο εργαζόμενος ένα παραπάνω κίνητρο για να γίνει πιο αποδοτικός κι έτσι όλα να γίνονται πιο γρήγορα, πιο εύκολα και πιο οργανωμένα. 

Κατά δεύτερον, θα έπρεπε να απλοποιηθεί το σύστημα γραφειοκρατίας και να ξαναγραφτούν οι νόμοι. Τα μισά χρήματα χάνονται σε γραφειοκρατικές διαδικασίες. Οι νόμοι είναι γραμμένοι σε γλώσσα που πραγματικά ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να καταλάβει (ένα συνοθύλευμα καθαρεύουσας και ξύλινης γλώσσας). Γιατί τόση σοβαροφάνεια; Ακούω Αμερικάνους πολιτικούς και καταλαβαίνω καλύτερα τι θέλουν να πουν από τους δικούς μας εδώ. Ηρεμήστε λίγο, λαοπλάνοι μου καλοί, δε σημαίνει πως οι υπέροχες κουβέντες έχουν και υπέροχα μηνύματα. Έτσι κάπως είναι γραμμένοι και οι νόμοι μας, φανταστείτε λοιπόν γιατί μονίμως γίνεται χαμός σε αυτή τη χώρα και γιατί τελικά ο καθένας μπορεί να παρανομεί νόμιμα. 

Ας μην ξεχνάμε όμως και το βιωτικό επίπεδο που είναι χαμηλότατο στη χώρα μας. Λείπουν βασικά στοιχεία (που φαίνονται τελείως ασήμαντα δίπλα στις υποσχέσεις για χρήμα και δύναμη). Το πράσινο, η ομορφιά της πρωτεύουσας, η εύκολη και φθηνή μετακίνηση: πράγματα που θα φέρουν εκτός από καλύτερη διάθεση και περισσότερο τουρισμό. Αυτή τη στιγμή το Άλσος της Νέας Σμύρνης είναι ίσως η μεγαλύτερη όαση καθαρού αέρα που δεν έχει είσοδο στην Αθήνα. Εντωμεταξύ, η αισχροκέρδια δεν αφήνει τους πολιτικούς μηχανικούς αυτής της χώρας να δημιουργήσουν όμορφα και ευρύχωρα κτήρια: προσπαθούμε να χωρέσουμε 5,000,000 ανθρώπους σε μία πόλη που χωράει 1,500,000. Η ζωή γίνεται πιο δυσάρεστη, μία υγειής κατοικία πιο δυσεύρετη και ταυτόχρονα οι τιμές ανεβαίνουν στα ύψη και αναγκάζεται ο κάθε καημένος που δουλεύει για 600 ευρώ να πληρώνει τα 400 σε νοίκι. Όσο για την εύκολη και φθηνή μετακίνηση... 1 ευρώ το εισιτήριο για δύο στάσεις λεωφορείου. Σου λέει, αν δε θες να πληρώσεις πήγαινε με τα πόδια. Προσωπικά, αρνούμαι να πληρώσω το κράτος που κλέβει τους γονείς μου και το μέλλον μου κι έτσι ποτέ δεν αγοράζω εισιτήριο. Σίγουρα πολλοί άλλοι κάνουν το ίδιο λάθος και το κράτος χάνει λεφτά. Για να βάζανε τους οδηγούς να πουλάνε εισιτήρια ή να βάζανε έναν ελεγκτή σε κάθε λεωφορείο (να βρουν δουλειά και μερικοί άνεργοι) να δουν για πότε όλοι θα παίρνουν εισιτήρια. 

Τέλος πάντων τα προβλήματα της χώρας είναι άπειρα κι εγώ εξέθεσα ένα απειροελάχιστο ποσοστό. Μιλάω ως πολίτης που αγαπά αυτή τη χώρα και που δε θέλει να ξενιτευτεί για να ζήσει καλά. Θα μπορούσα να μιλήσω κι άλλο για τις σκέψεις μου γι αυτή τη χώρα αλλά θα περιμένω μέχρι να μεγαλώσω άλλο λίγο. Θα έχω πάρει το πτυχίο μου στις Πολιτικές Επιστήμες και τότε σίγουρα θα ξέρω καλύτερα. Μέχρι τότε απλά παρατηρώ τα λάθη του τώρα για να μην αφήσω τη γενιά μου να τα επαναλάβει. 

Χρόνια πολλά!

"ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ"

Πιστεύω ακράδαντα πως την παραπάνω φράση την έχει εφευρέσει κάποιος πλούσιος. Διότι όταν είσαι φτωχός τα λεφτά μπορούν να σου αγοράσουν ό,τι δεν έχεις: φαγητό, ρούχα, σπίτι, θέρμανση, νερό, ρεύμα, διασκέδαση. Επειδή όμως ο άνθρωπος είναι πλεονέκτης και άπληστος από τη φύση του, όταν είναι πλούσιος απλά θέλει κι άλλα κι όταν τα αποκτήσει θέλει κι άλλα και πάει λέγοντας... Κι έτσι ποτέ δεν είναι ευτυχισμένος γιατί ποτέ δεν μπορεί να έχει ΌΛΑ όσα θέλει. 

Η ΑΛΛΑΓΗ

Εντάξει, μάλλον ήρθε η ώρα να αλλάξει η φύση αυτού του ιστολογίου. Ο Αλέξανδρος δεν ξεχάστηκε, ούτε θα ξεχαστεί. Όμως ο σκοπός αυτού του blog εξ' αρχής δεν ήταν μία επικείδιος προς τον Αλέξανδρο. Είναι ο μόνος τρόπος να εκφραστούν σιωπηλά αλλά και φωναχτά οι νέοι αυτής της χώρας, μίας χώρας που έχει πονέσει κι έχει ζήσει πολλά. Μπορούμε να πούμε πως τελικά ο σκοπός αυτού του blog είναι πολιτικός αλλά και κοινωνικός. Άλλωστε, εμείς είμαστε η εξουσία του αύριο και, όπως και να το κάνουμε, πρέπει να έχουμε άποψη, πρέπει να διαβάζουμε και να ενημερωνόμαστε, πρέπει να μιλάμε και να αλλάζουμε γνώμη. Στη δημοκρατία υπάρχουν τέτοιου είδους ελευθερίες. 

Σκεφτόμουν τις προάλλες αν τελικά υπάρχει η δημοκρατία. Αν μπορεί να γίνει μέρος της σημερινής κοινωνίας. Αν υπήρξε ποτέ. Το σίγουρο είναι πως όλοι μας - ας μη μιλάμε μόνο για την Ελλάδα - ζούμε σε χώρες όπου έχει χτιστεί τόσο καλά η εικόνα του κράτους που είναι αδύνατον να μιλήσουμε για δικτατορία. Θα εξηγηθώ πάραυτα παίρνοντας ως παράδειγμα την Ιστορία, γιατί ως γωνστόν το παρελθόν κρύβει όλες τις απαντήσεις για το μέλλον. 

1933 και ο Αδόλφος Χίτλερ γίνεται Καγκελλάριος της Γερμανίας. Μέσα σε μερικούς μήνες καταφέρνει μέσα από τρομερές μεθόδους (προπαγάνδα, Night of the Long Knives, η φωτιά στο Ράιχσταγκ) να μαζέψει στα χέρια του ΟΛΗ την εξουσία. Περνάει το Enabling Act που του δίνει την εξουσία να αποφασίζει μόνος του χωρίς να χρειάζεται να συμφωνήσει η Βουλή (μιας που το κόμμα δεν είχε την απαραίτητη πλειονότητα). Για να περασθεί αυτός ο νόμος φυσικά έπρεπε να ψηφίσει η Βουλή. Το θέμα είναι ότι όταν έγινε η ψηφοφορία είχε αφήσει γύρω από τη Βουλή σχεδόν όλα τα SS και τα SA κι ας τολμούσε κανένας να ψηφίσει κατά του νόμου του μ' όλους αυτούς απ' έξω. Τελικά τον πέρασε τον νόμο. Σε λίγο καιρό ξεπάστρεψε και τον πρόεδρο Hindenburg και αυτοονομάστηκε Furher και επέβαλλε δικτατορία. Οι ιστορικοί Carl Friedrich και Zbigniew Brezinski στη μελέτη τους 'Totalitarian Dictatorship and Autocracy' είπαν πως για να θεωρηθεί ένα πολιτικό καθεστώς ολοκληρωτικά δικτατορικό θα έπρεπε να αποτελείται από τα εξής: 

1) Δικτατορία με την έννοια ότι καταργούνται οι εκλογές. 

2) Τη θεοποίηση του ηγέτη 

3) Συγκεκριμένη ιδεολογία

4) Συστηματικό εκφοβισμό των πολιτών 

5) Έλεγχος των media και κάθε πολιτισμικής δραστηριότητας 

6) Έλεγχος της ζωής των ανθρώπων μέσω της εκπαίδευσης και μέσω προπαγάνδας 

7) Κεντρικός έλεγχος της οικονομίας 

Για να τα πάρουμε όλα τώρα με τη σειρά κι ας δούμε πού βρίσκεται η Ελλάδα. 

7) Προφανώς η κυβέρνηση ελέγχει την οικονομία με κάποιες παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης φυσικά. 

6) Εκπαίδευση: το μεγάλο πρόβλημα των Ελλήνων. Ξέρουμε ένα δισεκατομμύριο άχρηστα πράγματα. Απαγορεύεται οποιουδήποτε είδους κριτική σκέψη. Διαβάζουμε μια ζωή την Ιστορία της Ελλάδας (και το 60% των νέων δεν ξέρει τι γιορτάζουμε την 28η). Οποιοσδήποτε υπουργός παιδείας έχει προσπαθήσει να φέρει κάποια αλλαγή απλά δεν τα καταφέρνει ποτέ. Τα παιδιά αναλώνονται σε ένα σύστημα που τα βασανίζει και τα κολλάει στα βιβλία του οργανισμού. Φυσικά, αυτά τα παιδιά αύριο μεθαύριο χειραγωγούνται πιο εύκολα από τα αντίστοιχα στη Φινλανδία που έχουν μελετήσει πραγματικά στη ζωή τους. 

    Προπαγάνδα: ε, να μην ξεχνάμε και την Τουρκία. Όλο περνάνε τα αεροπλάνα της στον αέρα μας κι όλο στέλνει πλοία και μετανάστες. Και βγαίνουν και τα λένε στις τηλεοράσεις, να φοβηθεί ο κόσμος. Και εντάξει, ας τα λένε όσο είναι η Τουρκία εκτός ΕΕ. Αλλά, ήμαρτον, τα λένε και αφού μπήκε. Κι επίσης ο Ομπάμα είναι πολύυυ φιλότουρκος και το ελληνικό έθνος θα εξαφανιστεί από το χάρτη. 

5) Καλά τι να πούμε πια για τα ΜΜΕ. Νομίζω είναι κοινώς αποδεκτό ότι αν θες να μάθεις τι γίνεται πραγματικά ούτε τηλεόραση ανοίγεις, ούτε εφημερίδες παίρνεις (μιας που δεν υπάρχουν και πολλές ανεξάρτητες εφημερίδες στη χώρα) και μάλλον ούτε ράδιο ακούς διότι παντού τα ίδια πρόσωπα εμφανίζονται. Και βέβαια, όσοι διαφέρουν τους κόβουν στον αέρα (...). Όσο για τις πολιτιστικές δραστηριότητες, είναι αμέτρητες στην Ελλάδα και καλά κάνουμε και παίρνουμε επιδοτήσεις απ' την ΕΕ για να τις χρηματοδοτήσουμε. (Σημειωτέον ότι οι άξιοι βουλευτές μας πήραν επιδότηση για να ανανεώσουν τα αυτοκίνητά τους και επειδή νοιάζονται για το περιβάλλον πήραν Lexus Hybrid που κάνει 80,000 Ευρώ. Εκεί πάνε τα λεφτά του κόσμου.) 

4) Τουρκία, γνωστοί άγνωστοι, Αμερική, κλεψιές, δολοφονίες, απαγωγές, αποδρούν οι φυλακισμένοι, Μακεδονία, Αλβανία... Μπρρρ. 

3) Ε, από ιδεολογία πάσχουμε γενικά. 

2) Ίσως να μην υπάρχει θεοποίηση του πρωθυπουργού μας αλλά θεοποιούμε άλλες - αναμφίβολλα σημαντικές - παρουσίες (δε θα γράψω ονόματα γιατί μπορεί να με μπαγλαρώσουνε. Θα πω ενδεικτικά την Έφη Θώδη). 

1) Είπαμε. Μη ξεφτυλιστούμε και στην Ευρώπη. 

Αυτά λοιπόν για τη χώρα μας. Δεν πάω να αποδείξω πως έχουμε δικτατορία - προς Θεού αν είχαμε δε θα μπορούσα να γράψω αυτά που γράφω τώρα - αλλά σίγουρα δεν έχουμε δημοκρατία. Ή μάλλον η δημοκρατία μας είναι κάπως παραμορφωμένη σε σχέση με το ιδανικό. Νομίζω πως σε μία άκρως δημοκρατική κατάσταση θα μπορούσες να ψηφίσεις λευκό και θα σήμαινε κάτι, δε θα πήγαινε στο κόμμα με το μεγαλύτερο ποσοστό. 

Τέλος, θα ήθελα να επισημάνω πως δεν έχω ιδέα τι θα ψηφίσω στις εκλογές. Ούτε εγώ ούτε οι φίλοι μου. Θες να αλλάξεις τα πράγματα και δεν μπορείς! Ήμαρτον, λυπηθείτε μας.