Παλεύω για να προσδιορίσω τελικά αυτό το blog. Θα μπορούσε να είναι ένα ιστολόγιο πολιτικής και ιστορίας ή θα μπορούσε καλύτερα να είναι μία φωνή, νεανική, διαφορετική από τις άλλες που εκφράζει τελικά ένα (μικρό) ποσοστό των φρέσκων προσώπων σε αυτή τη χώρα. Η πολιτική είναι η πραγματική μου αγάπη και δε μιλώ για την πολιτική με την έννοια που της έχουμε αποδώσει σήμερα. Είμαι κατά των κομματικών παρατάξεων και κατά των ιδεολογιών. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι δυνατόν να αφήνουμε ιδεολογίες (π.χ. κομμουνισμός ή φασισμός) να επηρεάζουν τις πολιτικές μας πράξεις. 

Η ιδεολογία είναι κάτι πολύ προσωπικό. Το πρόβλημα είναι πως - κυρίως στην Ελλάδα - υπάρχει έντονος φανατισμός και υπάρχουν κλειστά μυαλά. Το ότι διαβάζεις ένα βιβλίο του Bakunin δε σημαίνει πως είσαι αναρχικός. Το ότι συμπαθείς την Μαρξιστική θεωρία δε σημαίνει πως στη ζωή υπάρχει μόνο ο κομμουνισμός και τίποτα άλλο. Πιστεύω πως η ιδεολογία παίζει βασικό ρόλο στην αποτυχία πολλών αριστερών κομμάτων να ανέβουν στην κυβέρνηση ή να κερδίσουν ένα μεγάλο ποσοστό στις εκλογές. Από πότε πολιτική = ιδεολογία; 

Η ιδεολογία στην πολιτική αποτελεί μεγάλο εμπόδιο, κατά τη γνώμη μου. Δεν αφήνει τους πολιτικούς ηγέτες να δουν ποια είναι η σωστή επιλογή για να αντιμετωπίσουν μία οποιαδήποτε κατάσταση. Για παράδειγμα, στα οικονομικά υπάρχουν δύο βασικές σχολές. Οι Κeynesιανοί και οι Μονεταριστές. Οι μεν θεωρούνται λίγο πιο αριστεροί και οι άλλοι λίγο πιο καπιταλιστές. Για να αντιμετωπισθεί ο πληθωρισμός οι μεν προτείνουν μείωση των φόρων και οι δε μείωση των μισθών. Το θέμα είναι ποια απ' τις δύο αυτές προτάσεις θα είχε το σωστότερο αποτέλεσμα φυσικά. Όμως σε ένα αριστερό κράτος δε θα μπορούσαν να μειωθούν οι μισθοί κι έτσι η χώρα θα βυθιζόταν περισσότερο στην κρίση της. 

Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι η ιδεολογία. Τα μεγαλύτερο κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) δεν προβάλλουν ιδιαίτερα την ιδεολογία τους. Βέβαια τα κομμουνιστικά κόμματα - όλως παραδόξως - είναι και τα πιο εθνικιστικά. Αντί να μιλάνε για τους εργάτες όλου του κόσμου (όπως όλα τα κομμουνιστικά κόμματα απ' την αρχή της ιστορίας) μιλάνε για τους εργάτες της Ελλάδας μόνο (σαν το Stalin). Το πρόβλημα είναι τελικά πως η Ελλάδα είναι πολύ περισσότερο 'αριστερή' από χώρες του εξωτερικού. Η πολιτική είναι ιδιαίτερα φιλική προς τους εργάτες. Ο κόσμος είναι πολύ ελεύθερος στην Ελλάδα. Γι αυτό και πεινάει. 

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν κοιτάει η κυβέρνηση λίγο τις πλούσιες χώρες του εξωτερικού. Οι λαμπρές επιτυχίες των Ελλήνων έχουν εκλείψει εδώ και 3000 χρόνια. Τελείωσαν τα χρόνια της δόξας. Πώς αντιμετωπίζουμε τη χώρα μας με τέτοια υπεροψία και τέτοια συμπλέγματα ανωτερότητας και κατωτερότητας ταυτόχρονα; Έχουμε μία πανέμορφη χώρα και την έχουμε χιλιοκαταστρέψει. Κι όλα αυτά γιατί η κυβέρνηση φοβάται (δεν τολμώ να πιστέψω πως δεν ξέρει) να πάρει τις σωστές αποφάσεις γιατί οι Έλληνες δε θα την ξαναεκλέξουν. Οι σωστές αποφάσεις θέλουν χρόνο για να φέρουν αποτέλεσμα και ο Έλληνας παραείναι κακομαθημένος για να περιμένει. Μετά την Αμερική είμαστε νομίζω βασικό παράδειγμα short-run πολιτικής. Τώρα να χουμε φαγητό κι ας υποφέρουμε αύριο. Δεν πάει έτσι όμως μπροστά η χώρα. 

Με τις φτωχές (μέχρι στιγμής) γνώσεις μου και την όποια κρίση μπορεί να διαθέτει ένα παιδί να ποιες είναι οι βασικές αποφάσεις που πρέπει να λειφθούν ώστε να σωθεί μακροπρόθεσμα αυτή η χώρα. Καταρχάς πρέπει να καταργηθεί η τεράστια αποζημίωση. Πρέπει να γίνει πιο εύκολη η απόλυση. Ο κόσμος πηγαίνει στις δουλειές του και βαριέται. Είναι ΥΠΕΡ-ασφαλισμένος. Σε άλλες πλούσιες χώρες τρέμεις μήπως σε απολύσουν. Κι εδώ με την ανεργία είναι μεγάλο πρόβλημα, δε λέω, αλλά τρελός είναι ο εργοδότης που θα απολύσει κάποιον τη σήμερον ημέρα. Πού θα βρει λεφτά για την αποζημίωση; Δεν το συζητάμε για περικοπές, αν συμβεί κάτι τέτοιο όλη η επιχείρηση θα μπει μέσα. Αν λοιπόν γίνει πιο εύκολη η απόλυση ίσως να έχει ο εργαζόμενος ένα παραπάνω κίνητρο για να γίνει πιο αποδοτικός κι έτσι όλα να γίνονται πιο γρήγορα, πιο εύκολα και πιο οργανωμένα. 

Κατά δεύτερον, θα έπρεπε να απλοποιηθεί το σύστημα γραφειοκρατίας και να ξαναγραφτούν οι νόμοι. Τα μισά χρήματα χάνονται σε γραφειοκρατικές διαδικασίες. Οι νόμοι είναι γραμμένοι σε γλώσσα που πραγματικά ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να καταλάβει (ένα συνοθύλευμα καθαρεύουσας και ξύλινης γλώσσας). Γιατί τόση σοβαροφάνεια; Ακούω Αμερικάνους πολιτικούς και καταλαβαίνω καλύτερα τι θέλουν να πουν από τους δικούς μας εδώ. Ηρεμήστε λίγο, λαοπλάνοι μου καλοί, δε σημαίνει πως οι υπέροχες κουβέντες έχουν και υπέροχα μηνύματα. Έτσι κάπως είναι γραμμένοι και οι νόμοι μας, φανταστείτε λοιπόν γιατί μονίμως γίνεται χαμός σε αυτή τη χώρα και γιατί τελικά ο καθένας μπορεί να παρανομεί νόμιμα. 

Ας μην ξεχνάμε όμως και το βιωτικό επίπεδο που είναι χαμηλότατο στη χώρα μας. Λείπουν βασικά στοιχεία (που φαίνονται τελείως ασήμαντα δίπλα στις υποσχέσεις για χρήμα και δύναμη). Το πράσινο, η ομορφιά της πρωτεύουσας, η εύκολη και φθηνή μετακίνηση: πράγματα που θα φέρουν εκτός από καλύτερη διάθεση και περισσότερο τουρισμό. Αυτή τη στιγμή το Άλσος της Νέας Σμύρνης είναι ίσως η μεγαλύτερη όαση καθαρού αέρα που δεν έχει είσοδο στην Αθήνα. Εντωμεταξύ, η αισχροκέρδια δεν αφήνει τους πολιτικούς μηχανικούς αυτής της χώρας να δημιουργήσουν όμορφα και ευρύχωρα κτήρια: προσπαθούμε να χωρέσουμε 5,000,000 ανθρώπους σε μία πόλη που χωράει 1,500,000. Η ζωή γίνεται πιο δυσάρεστη, μία υγειής κατοικία πιο δυσεύρετη και ταυτόχρονα οι τιμές ανεβαίνουν στα ύψη και αναγκάζεται ο κάθε καημένος που δουλεύει για 600 ευρώ να πληρώνει τα 400 σε νοίκι. Όσο για την εύκολη και φθηνή μετακίνηση... 1 ευρώ το εισιτήριο για δύο στάσεις λεωφορείου. Σου λέει, αν δε θες να πληρώσεις πήγαινε με τα πόδια. Προσωπικά, αρνούμαι να πληρώσω το κράτος που κλέβει τους γονείς μου και το μέλλον μου κι έτσι ποτέ δεν αγοράζω εισιτήριο. Σίγουρα πολλοί άλλοι κάνουν το ίδιο λάθος και το κράτος χάνει λεφτά. Για να βάζανε τους οδηγούς να πουλάνε εισιτήρια ή να βάζανε έναν ελεγκτή σε κάθε λεωφορείο (να βρουν δουλειά και μερικοί άνεργοι) να δουν για πότε όλοι θα παίρνουν εισιτήρια. 

Τέλος πάντων τα προβλήματα της χώρας είναι άπειρα κι εγώ εξέθεσα ένα απειροελάχιστο ποσοστό. Μιλάω ως πολίτης που αγαπά αυτή τη χώρα και που δε θέλει να ξενιτευτεί για να ζήσει καλά. Θα μπορούσα να μιλήσω κι άλλο για τις σκέψεις μου γι αυτή τη χώρα αλλά θα περιμένω μέχρι να μεγαλώσω άλλο λίγο. Θα έχω πάρει το πτυχίο μου στις Πολιτικές Επιστήμες και τότε σίγουρα θα ξέρω καλύτερα. Μέχρι τότε απλά παρατηρώ τα λάθη του τώρα για να μην αφήσω τη γενιά μου να τα επαναλάβει. 

Χρόνια πολλά!