ΟΤΑΝ ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΠΕΝΘΟΥΝ, ΦΤΑΙΝΕ ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Τα γεγονότα μας έχουν συγκλονίσει όλους. Δεν είναι πια μόνο για τον Αλέξη. Είναι για όλα όσα πονάνε τον Ελληνικό λαό, για όλα όσα έχουμε υποστεί, και για όλα όσα έχουμε κάνει τα στραβά μάτια. Είναι για τις κυβερνήσεις και τις αντιπολιτεύσεις που χρησιμοποιούν το θάνατο ενός ΠΑΙΔΙΟΥ για να αποδώσουν ευθύνες και να αναγνωρίσουν τους φταίχτες.

Για ποιους φταίχτες μιλάμε; Φταίχτες για ποιο πράγμα; Για το θάνατο του συμμαθητή μας ή για το θάνατο και το βιασμό αξιών και πιστεύω σε αυτή τη χώρα;

Μας κοροϊδεύουν και το κάνουν καθημερινά. Πολιτικοί, αστυνόμοι, δημοσιογράφοι… Όλα για την εξουσία. Τόση γλύκα έχει πια αυτή η εξουσία;

Μιλάμε με τους συμμαθητές και τους φίλους μας και είναι σα να ακούμε φοιτητές του Πολυτεχνείου να μιλάν απ’ το ραδιοφωνικό τους σταθμό… Η ίδια οργή, ο ίδιος πόνος και η ίδια αδικία. Η εκμετάλλευση και ενοχοποίηση των νιάτων φέρνει πάντα πόνο. Όταν η αθωότητα της ηλικίας μας βγαίνει έξω και φωνάζει τότε σίγουρα κάτι φταίει με την κοινωνία.

Η ίδια δικτατορία του 67, η ίδια είναι και σήμερα. Και γίνονται οι ίδιες πορείες σαν το 74. Μόνο που τα πράγματα είναι χειρότερα τώρα. Τότε ξέρανε τουλάχιστον ενάντια σε ποιον πολεμάνε, είχαν ένα εμφανή στόχο. Τώρα κανείς δεν ξέρει. Ποιος είναι ο πραγματικός υπεύθυνος; Ποιον πρέπει να τιμωρήσουμε; ‘Κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανίας’. Κάτι που γράφτηκε πριν 400 χρόνια. Κι όμως βρισκόμαστε ακόμη εκεί…

Δεν είναι πια μόνο για τον Αλέξη. Μετά από χρόνια οικονομικής εκμετάλλευσης, μετά από χρόνια προδοσίας της εμπιστοσύνης μας και μετά από μήνες συνεχών σκανδάλων ήρθε η ώρα να δείξει ο λαός πως έχει φωνή. Και μέσα σ’ αυτόν το λαό κρύβεται και η Γ’ Λυκείου. Παιδιά που φέτος αγωνίζονται για το μέλλον τους. Και τώρα πια όχι μόνο για το δικό τους μέλλον. Για το μέλλον του ελληνικού κοινωνικού συνόλου. Σε λίγους μήνες θα ψηφίζουμε… Τι θα ψηφίσουμε λοιπόν; Σε τι κόσμο μας μεγαλώσατε; Υπάρχει δημοκρατία πουθενά;

Δεν αξίζουμε να λεγόμαστε Έλληνες πια. Εδώ γεννήθηκε ο όρος δημοκρατία και εδώ καταστράφηκε. Ο κόσμος δεν είναι ηλίθιος και ούτε τα παιδιά είναι χαζά. Αποδείξαμε επιτέλους σε όσους μας λένε πως δεν έχουμε ιδέες, πως, ναι, έχουμε όνειρα και μπορούμε να αγωνιστούμε γι αυτά! Και έχουμε όνειρα για έναν καλύτερο και ομορφότερο κόσμο!

Μπορεί αυτά να ακούγονται κλισέ. Αλλά εσείς, οι σημερινοί ενήλικοι, είστε η πιο άχρηστη γενιά που έχει πατήσει σε τούτα τα χώματα. Δε θέλουμε να ακολουθήσουμε τα χνάρια σας, δε σας σεβόμαστε και δε σας θαυμάζουμε για τίποτα. Αλίμονο αν είχαμε εσάς για παραδείγματα. Μόνο εμείς μπορούμε να αλλάξουμε τις δομές.

Σε ένα μήνα ίσως όλα αυτά έχουν ξεχαστεί. Αλλά θα έχουμε τις αναμνήσεις και τα σημάδια στους δρόμους να μας θυμίζουν. Στο δρόμο γράφεται η ιστορία.